Industriële revolutie
De industriële revolutie is de overgang van handmatig naar machinaal vervaardigde goederen die gepaard gingen met grootschalige organisatorische en sociale veranderingen.
De industriële revolutie begon rond 1750 in Engeland en vervolgde begin negentiende eeuw in de rest van Europa.
Eerste Industriële Revolutie
(ca. 1760 - 1867)
Het maken van gereedschappen en producten waaruit uiteindelijk de fabriek ontstond waar eigen producten werden bedacht en gemaakt. Voorbeelden uit deze revolutie zijn: Gietijzer, Hoogovens, stoommachines, mijnen, textielindustrie, turbine en verbrandingsmotoren.
Tweede Industriële Revolutie
(ca. 1867 - 1914)
Ook wel ‘technologische revolutie‘ genoemd. Er werd aandacht besteed aan het opzetten van arbeidsprocessen. Voorbeelden uit deze revolutie zijn: Staal, elektriciteit, turbines, verbrandingsmotoren en aardolie.
Derde Industriële Revolutie
(20e eeuw)
Ofwel ‘digitale revolutie’ communicatie stromen maakte het mogelijk om kennis effectiever te gaan inzetten. Voorbeelden uit deze revolutie zijn: Computer, informatie, globaliseren en digitalisering.
Samenwerken
In de industriële sector is doeltreffende samenwerking van essentieel belang. De complexiteit van product- en machineontwikkeling is aanzienlijk toegenomen, terwijl de fabricageprocessen eveneens ingrijpende verbeteringen en aanpassingen hebben ondergaan.
Samenwerking is derhalve niet slechts een keuze, maar een fundamentele noodzaak geworden.
Kennisdeling speelt hierin een cruciale rol; het is immers noodzakelijk dat we, door middel van gezamenlijke inspanningen, komen tot een optimale realisatie van de gestelde eisen.
